Οι πρώτες μου ημέρες στην Ηπειρωτική Ευρώπη

Σχεδόν έξι εβδομάδες στον δρόμο. Σχεδόν 3.000 μίλια. Σχεδόν 130 ευρώ σε διόδια, 400 ευρώ σε βενζίνη, 600 σε ακτοπλοϊκά, 250 σε διαμονή και 500 σε φαγητό. Α, και σχεδόν 2.000 ευρώ σε ποτά — ένας απολογισμός που λέει μάλλον περισσότερα για τον ταξιδιώτη παρά για το ταξίδι. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν χωρούσε σε μία απόδειξη: μια εμπειρία που δεν θα ξεχνούσα ποτέ.

Πήρα το δίπλωμα της μηχανής τον Ιούνιο του 2011. Μία εβδομάδα πριν, είχα ήδη αγοράσει μια Ducati Monster 696. Η ανυπομονησία μου, όπως καταλαβαίνετε, είχε προηγηθεί της νομιμότητας. Τον Δεκέμβριο του 2012 ήρθε η Multistrada 1200 S Touring και μαζί της μια σκέψη που δεν με άφηνε πια ήσυχο: το επόμενο καλοκαίρι θα έφευγα μαζί της για την Ελλάδα, εκείνο το υπέροχο καλοκαίρι του 2014.

Είχα πια ζήσει 37 χειμώνες. Για τα καλοκαίρια δεν ήμουν τόσο βέβαιος· μερικά έχουν θολώσει, και υποψιάζομαι πως φταίει το ποτό. Ήμουν αρκετά μεγάλος για να ξέρω τι μπορούσε να πάει στραβά και αρκετά νέος για να ξεκινήσω μια περιπέτεια. Από το Stafford θα κατευθυνόμουν νοτιοανατολικά, θα διέσχιζα την Ευρώπη και θα έφτανα στη Μύκονο. Στην Ελλάδα θα γύριζα τον νότο και θα επισκεπτόμουν και μερικά νησιά πριν απο τον τελικό προορισμό μου. Είχα τον χρόνο, την μοτοσικλέτα και την υπέροχη ψευδαίσθηση πως αυτά και μόνο αυτά αρκούσαν για να ξεκινήσω.

Κάθε ιστορία, όμως, έχει και μία αρχή και απο την αρχή θα αρχίσουμε αυτήν την ιστορία. Ας παραλείψουμε τις ώρες που πέρασα προσπαθώντας να πείσω τα εσώρουχα, τις κάλτσες και όλα τα υπόλοιπα πράγματά μου ότι χωρούσαν στις πλαϊνές βαλίτσες και στο top box. Ξέρετε τη γνωστή συμβουλή: βάλε σε μια στοίβα τα απολύτως απαραίτητα και σε μια δεύτερη όσα απλώς θα ήθελες να πάρεις. Άφησε τη δεύτερη στοίβα στο σπίτι και πάρε τα μισά από την πρώτη. Σκατά. Εγώ πήρα ένα σωρό πράγματα.

Στις 6 Ιουλίου 2013 φόρτωσα «λίγα» ρούχα, έναν υπνόσακο και «λίγο» εξοπλισμό οδικής ασφάλειας. Ψηλάφησα για μια τελευταία φορά τις τσέπες μου και τσέκαρα τις αποσκευές μου: διαβατήριο, κάρτες, Ευρωπαϊκή Κάρτα Ασφάλισης Ασθένειας, άδεια κυκλοφορίας, ασφάλεια, δίπλωμα, φάκελος υγείας, έκθεση DNA... Με τόσα χαρτιά, ακόμη κι αν χανόμουν, θα μπορούσαν τουλάχιστον να με ταυτοποιήσουν με εντυπωσιακή ακρίβεια. Πρώτος σταθμός, το Reading. Ήθελα να δω φίλους, να φάμε, να πιούμε και να μιλήσουμε για τη ζωή πριν αυτή αποκτήσει τη μορφή μιας ατελείωτης λωρίδας ασφάλτου. Είχε 28 βαθμούς κι εγώ ένιωθα σαν ευτυχισμένη πεταλούδα τον Ιούλιο. Είναι άραγες ευτυχισμένες οι πεταλούδες τον Ιούλιο; Ελπίζω, γιατί έχω ήδη δεσμευτεί με την παρομοίωση.

Η διαδρομή ήταν εύκολη: αυτοκινητόδρομος μέχρι το Reading. Μέσα στην πόλη, όμως, όλα σταμάτησαν. Η θερμοκρασία στη μηχανή έδειχνε 29 βαθμούς. Ήμουν φορτωμένος, ντυμένος με όλον τον εξοπλισμό μου και ακίνητος στην κίνηση. Έχετε αναρωτηθεί και εσείς γιατι λέμε την κίνηση, κίνηση και οχι ακίνηση? Κάποια στιγμή νόμισα πως είχα κατουρηθεί. Ήμουν μούσκεμα — και όχι με τον ευχάριστο τρόπο που ίσως φαντάζεται κανείς. Σημείωση προς τον εαυτό μου: σε καύσωνα, άνοιγε τους αεραγωγούς του μπουφάν, βλάκα.

Το βράδυ όμως με αποζημίωσε. Βρήκα τους φίλους μου, ήπιαμε μερικές stout, φάγαμε και λύσαμε, με τη γνωστή αυτοπεποίθηση που χαρίζουν οι μπίρες, τα ζητήματα των σχέσεων, των μοτοσικλετών, της δουλειάς και του εξωγήινου είδους που αποκαλούμε «μάνατζερ». Κάποια στιγμή πήγαμε για ύπνο. Το πρωί έπρεπε να ξυπνήσω νωρίς. Στις 05:10 ήμουν ήδη πάνω στη μηχανή. Η πρωινή ψύχρα τρυπούσε τα ρούχα μου, αλλά ο ήλιος είχε αρχίσει να φωτίζει τους άδειους δρόμους. Το Reading έμοιαζε να κοιμάται ακόμη. Μόνο λίγοι μεθυσμένοι, δυο ταξιτζήδες κι ένας τρελός, δήθεν μηχανόβιος, κυκλοφορούσαν στους δρόμους.

Τα 119 μίλια ως το Dover πέρασαν χωρίς κάποιο ιδιαίτερο γεγονός. Άλλος ένας αγγλικός αυτοκινητόδρομος, 18,22 λίρες σε βενζίνη και, πρασινάδα παντού. Στις 07:15, λίγο 'εξω από το λιμάνι, μια ολοένα και πιο επιτακτική ανάγκη άρχισε να με αναγκάζει. Δοκίμασα την τύχη μου στο πρατήριο της BP. Κακώς. Οι τουαλέτες του ήταν πολιτισμικό σοκ. Μπείτε μόνο αν το σκατό έχει ήδη βγάλει κεφάλι. Αν δεν ξέρετε τι σημαίνει αυτό, χρειάζεστε περισσότερες ώρες στη σέλα. Βγείτε και οδηγήστε. Ευτυχώς, η επιβίβαση στο φέρι ήταν πολύ πιο ευχάριστη. Είχα κλείσει εισιτήριο και είχα τον αριθμό κράτησης στο κινητό. Ακολούθησα τις πινακίδες, πέρασα από το check-in και τον έλεγχο διαβατηρίων χωρίς να κατέβω από τη μηχανή και πήρα θέση στην αρχή της λωρίδας που μου υπέδειξαν. Έχει τα προνόμιά του να ταξιδεύεις με δύο τροχούς.

Για το φέρι της DFDS είχα πληρώσει 41 λίρες, μαζί με πρόσβαση στο σαλόνι business class. Όχι άσχημα. Το μόνο που με χώριζε από την άνετη πολυθρόνα μου ήταν η γλιστερή μεταλλική επιφάνεια της ράμπας. Την πέρασα με όλη την ψυχραιμία που μπορεί να επιδείξει ένας άνθρωπος που μέσα του τα έχει κάνει πάνω του. Όταν σταμάτησα στο γκαράζ, η μηχανή κι εγώ ήμασταν σώοι. Ως εκείνη τη στιγμή, κανένα ατύχημα και καμία πραγματικά «καφέ» στιγμή. Απέμενε να τη δέσω. Δεν είχα ξαναχρησιμοποιήσει ιμάντα σε φέρι, αλλά αποφάσισα να προσποιηθώ τον έμπειρο. Έβαλα το προστατευτικό στη σέλα, στερέωσα τα άγκιστρα στο δάπεδο και έσφιξα την καστάνια με ύφος ανθρώπου που το κάνει κάθε Τρίτη (δεν είναι αναφορά σε ιδιοκτήτες ΚΤΜ).

Για αυτούς που δεν είχαν ποτέ ερωτική σχέση με Ιταλίδα, παρακαλώ όπως σημειώστε οτι απαιτούν τον χρόνο σου. Πέρασα δέκα λεπτά μιλώντας στη μηχανή μου. Της είπα να μη φοβάται, πως θα ανέβαινα μόνο για λίγο στο σαλόνι και θα επέστρεφα μέσα στην ώρα. Ήταν το πρώτο της μεγάλο ταξίδι, η πρώτη της φορά σε πλοίο. Φυσικά και ήταν αγχωμένη. Σαφώς και δεν της είπα οτι ήθελα την ησυχία μου...

Στο σαλόνι με περίμεναν δωρεάν Wi-Fi, εφημερίδα, αναψυκτικά και μια πολυθρόνα αρκετά αναπαυτική για να χαλαρώσουν τα πιο μαλακά σημεία του σώματός μου απο όσα τους είχα κάνει μέχρι τότε. Το business lounge άξιζε. Μια συμβουλή, ωστόσο: πάρτε πρώτα κάρτα πρόσβασης από την κεντρική υποδοχή. Αλλιώς μπορεί να βρεθείτε να χτυπάτε τη γυάλινη πόρτα, ελπίζοντας ότι κάποιος επιβάτης θα σας λυπηθεί και θα σας ανοίξει. Όχι πως μου συνέβη...

Ο προορισμός του πλοίου ήταν η Δουνκέρκη, όχι το Καλαί. Όταν έκλεινα το εισιτήριο, η Δουνκέρκη μού έδινε μια επιπλέον επιλογή, με μικρή διαφορά στον χρόνο οδήγησης και περίπου ένα τέταρτο παραπάνω στη θάλασσα. Εκείνο που δεν είχα βάλει σωστά στο πρόγραμμα ήταν η ώρα: η Γαλλία βρισκόταν μία ώρα μπροστά από τη Βρετανία. Υπολόγιζα να φύγω από τη Δουνκέρκη στις 11:00· τελικά, στις 11:30 μόλις έβγαινα από το φέρι.

Χρειάστηκα άλλα δεκαπέντε λεπτά για να ρυθμίσω το GPS, να ελέγξω τα δεσίματα και να πείσω τον εαυτό μου ότι μπορούσε να οδηγήσει στη δεξιά πλευρά του δρόμου. Ο πρώτος κυκλικός κόμβος δοκίμασε σοβαρά αυτή την πεποίθηση. Στο Ηνωμένο Βασίλειο οι πινακίδες σε προειδοποιούν ξανά και ξανά: τριακόσιες γιάρδες, βέλη στην άσφαλτο, λωρίδες που σε οδηγούν σχεδόν από το χέρι. Εδώ ένιωσα πως είδα μία πινακίδα και αμέσως βρέθηκα μέσα σε αυτό για το οποίο με προειδοποιούσε. Μέχρι να σκεφτώ πού έπρεπε να πάω, ήμουν ήδη εκεί. Merde!

Κι έπειτα ήρθε ο Ε40. Ο δρόμος άνοιξε μπροστά μου και μέσα στο κράνος άρχισα να φωνάζω από χαρά. Ήμουν στη Γαλλία. Είχα περάσει τη θάλασσα με τη μηχανή μου. Η ιδέα που επί μήνες υπήρχε μόνο στο μυαλό μου είχε αποκτήσει ήχο, αέρα και άσφαλτο. Πήγαινα στη Μύκονο. Η κίνηση ήταν αραιή και οι οδηγοί μού φαινόντουσαν πειθαρχημένοι. Δεν καταλαβαίνω τη φήμη των Γάλλων οδηγών. Έχετε οδηγήσει ποτέ στην Ελλάδα; Ούτε τη φήμη της γαλλικής αστυνομίας καταλάβαινα: λευκό Xsara πουθενά. Όχι ότι ξεπερνούσα το όριο ταχύτητας. Απλώς χρειάστηκα λίγο χρόνο για να θυμηθώ ότι οι πινακίδες έδειχαν χιλιόμετρα και το κοντέρ μου εξακολουθούσε να δείχνει μίλια. Δεν πήρα κλήση. Ευχαριστώ, Τυμόρα.

Κοιτάζοντας τον χάρτη, διάλεξα τη λίγο μακρύτερη διαδρομή: Βέλγιο, Λουξεμβούργο και πίσω στη Γαλλία, με τελικό προορισμό για τη μέρα τη Βασιλεία. Κάθε σύνορο περνούσε σχεδόν απαρατήρητο. Ο κόσμος γύρο μου άλλαζε, η γλώσσα στις πινακίδες άλλαζε και εγώ συνέχιζα να ακολουθώ τη λευκή γραμμή, σαν να μπορούσε να με οδηγήσει οπουδήποτε...

Είχα αποφασίσει να σταματώ περίπου κάθε 180 μίλια, για βενζίνη και λίγη ανάπαυση. Στις 14:00 σταμάτησα για φαγητό. Η καθυστέρηση στη Δουνκέρκη είχε ήδη ανατρέψει το σχέδιο για το μεσημεριανό μου, οπότε αρκέστηκα σε ένα ΣΕΑ. Το γεύμα κόστισε 7,45 ευρώ και η βενζίνη 18,25. Καθόλου άσχημα. Η παραγγελία φαγητού ήταν πιο περίπλοκη. Μιλούσα αγγλικά και το προσωπικό έδειχνε να μην καταλαβαίνει λέξη. Υποψιάστηκα πως με δούλευαν. Αφού λοιπόν εγώ προσπαθούσα σε μια γλώσσα που, όπως έλεγαν, δεν καταλάβαιναν, ενώ εκείνοι μου απαντούσαν σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα εγώ, άλλαξα τακτική. Άρχισα να μιλάω ελληνικά. Αργά. Πολύ αργά. Και τότε, ως εκ θαύματος, άρχισαν να μου μιλάνε στα αγγλικά. Ποιος είπε ότι τα ελληνικά δεν αποδίδουν; Η βενζίνη στο Βέλγιο και στο Λουξεμβούργο μού φάνηκε φθηνή. Σκεφτόμουν πως η μεγαλύτερη διαδρομή προς την Ιταλία ίσως να μη μου κόστιζε τελικά περισσότερο, ιδίως αν υπολόγιζα τα διόδια που θα συναντούσα στη Γαλλία. Εκείνη τη στιγμή, βέβαια, η οικονομική ανάλυση είχε μικρότερη σημασία από την ανάγκη να ξαναβγώ στον δρόμο.

Το απόγευμα ο ενθουσιασμός άρχισε να παραχωρεί τη θέση του στην κούραση. Είχα διανύσει 490 μίλια σε εξίμισι ώρες. Χρειαζόμουν καφέ και μια σφαλιάρα στο πρόσωπο. Κανονική, κουμπαρίσια, όχι από τις συμβολικές, φιλικές που δεν χρίζουν παρεξήγησης. Σταμάτησα ξανά σε ένα ΣΕΑ και βρήκα άλλη μία τουαλέτα που δεν θα θυμάμαι με αγάπη. Ως τότε θεωρούσα πως είχα συγκεντρώσει αρκετά στοιχεία για να επιτρέψω στον εαυτό μου να κάνει μια γενίκευση: οι τουαλέτες στη Γαλλία είναι χάλια.

Στις 19:00 ξεκίνησα το τελευταίο σκέλος. Είχα φάει, είχα πιει νερό, αλλά το σώμα μου είχε πια αποφασίσει ότι η μέρα είχε κρατήσει αρκετά. Το κεφάλι μου πονούσε. Ο δρόμος, παρ’ όλα αυτά, συνέχιζε να ξετυλίγεται μπροστά μου. Στην έξοδο 45 του A4/E25 άφησα τον αυτοκινητόδρομο και μπήκα στους μικρότερους επαρχιακούς δρόμους. Περνούσα από χωριά και από στροφές που μια οποιαδήποτε άλλη ώρα θα είχα απολαύσει πολύ καλλίτερα. Είδα καλλιέργειες φράουλας και πινακίδες που τις διαφήμιζαν σε τιμές σχεδόν χαριστικές. Θα ήθελα να σταματήσω, να δοκιμάσω, να αφήσω για λίγο τη μέρα να κυλήσει με άλλον ρυθμό. Αντί γι’ αυτό κοίταξα ξανά την ώρα και συνέχισα...

Το Μολσάιμ μού φάνηκε σαν μικρή πόλη που είχε κρατήσει κάτι από έναν άλλο αιώνα. Ήταν όμορφο, το έβλεπα ακόμη και μέσα από την κούρασή μου, αλλά στο μυαλό μου υπήρχε πια μόνο μία ερώτηση: Φτάσαμε; Η Multistrada έμοιαζε να με κοιτάζει όπως κοιτάζει μια γυναίκα τον άντρα της όταν αδυνατεί να καταλάβει κάτι ολοφάνερο. Η Βασιλεία παρέμενε μακριά. Στα χαρτιά, 554 μίλια σε μια μέρα μού είχαν φανεί καλή ιδέα. Στον δρόμο, κάθε ένα από τα τελευταία μίλια είχε τη δική του γνώμη. Μην το επιχειρήσετε, εκτός αν είστε Έλληνες, πεισματάρηδες, ακαδημαϊκοί με ματαιοδοξία που ζητά ικανοποίηση ή έχετε ήδη πληρώσει ξενοδοχείο κοντά στη Βασιλεία. Εγώ πληρούσα και τις τέσσερις προϋποθέσεις.

Στις 21:04 έφτασα στο Hotel Formule 1 Mulhouse Bâle Aéroport, στο Saint-Louis της Γαλλίας. «Ξενοδοχείο» είναι κάπως γενναιόδωρη λέξη· περισσότερο χόστελ ήταν. Περίπου 21 ευρώ για τη νύχτα, άλλα πέντε για πρωινό. Η τελευταία βενζίνη είχε κοστίσει 23,35 ευρώ και τα διόδια της ημέρας γύρω στα έξι. Θα μπορούσα να κάνω τον απολογισμό αργότερα. Εκείνη τη στιγμή, μετά βίας κρατούσα τα μάτια μου ανοιχτά.

Ξεφόρτωσα τη μηχανή, μα δεν μπήκα αμέσως μέσα. Πέρασα ακόμη ένα τέταρτο κοντά της, ελέγχοντας όσα έπρεπε να ελεγχθούν και καθαρίζοντας τη σκόνη της διαδρομής. Είχαμε περάσει μαζί τη θάλασσα και τόσους δρόμους μέσα σε μια μέρα. Της όφειλα αυτή τη μικρή φροντίδα.

Κοιμήθηκα σαν πέτρα. Θυμάμαι, όμως, καθαρά εκείνη τη στιγμή πριν με πάρει ο ύπνος: βρισκόμουν κάπου στη Γαλλία, μακριά από το σπίτι, με τη μηχανή παρκαρισμένη έξω και την επόμενη μέρα ακόμη άγραφη. Ήμουν εξαντλημένος και ένιωθα ελεύθερος. Ο φόβος πως ίσως δεν θα τα κατάφερνα είχε μείνει πίσω, μαζί με τα πρώτα 554 μίλια.

Το πρωί τράβηξα τις φωτογραφίες που δεν είχα προλάβει να βγάλω το προηγούμενο βράδυ, μάζεψα τα πράγματά μου και ανέβηκα ξανά στη σέλα. Η Μπολόνια και η Ducati με περίμεναν. Αλλά πρώτα, η λίμνη Κόμο. Μια αλλη ιστορια, μια αλλη φορά, ένα άλλο πόστ.