Αναμνήσεις από την Ουαλια

Η Ουαλία μοτοσυκλετιστικά για εμένα είναι ο δρόμος ανάμεσα στις στροφές. Τη μια στιγμή ο δρόμος περνά ανάμεσα από πέτρινους τοίχους και καταπράσινους φράχτες· την επόμενη, οι λόφοι ανοίγονται γύρω σου και ο ουρανός μοιάζει τόσο κοντά, που θαρρείς πως μπορείς να τον αγγίξεις με το γάντι σου.

Το πρωί στο Bannau Brycheiniog βλέπεις την ομίχλη να κρατιέται πισματικά στις κοιλάδες. Πρόβατα σε παρακολουθούν από τις πλαγιές. Μια κορδέλα ασφάλτου ανηφορίζει μπροστά σου, σε καλεί να ανοίξεις απαλά το γκάζι και ύστερα σε παρακινεί να κόψεις ταχύτητα για να χαρείς τη θέα. Αργότερα, στο Elan Valley, οι λίμνες πιάνουν το φως και ο δρόμος ακολουθεί το νερό, σαν να μην βιάζεται κανένα από τα δύο να φτάσει κάπου.

Πιο βόρεια, η Eryri έχει μια πιο άγρια ομορφιά. Βουνά υψώνονται πέρα από τη ζελατίνα του κράνους. Ο αέρας δροσίζει. Κάθε στροφή φανερώνει άλλη μια κορυφογραμμή, άλλο ένα χωριό, άλλον έναν λόγο να σταματήσεις, να σβήσεις τη μηχανή και να ακούσεις. Υπάρχει μια ξεχωριστή απόλαυση σε εκείνη τη σιωπή, με τη μοτοσικλέτα να τρίζει απαλά καθώς κρυώνει δίπλα σου.

Κι έπειτα εμφανίζεται η θάλασσα. Ακολουθείς την ακτή, περνάς από λιμανάκια και απλωτές παραλίες, σταματάς για καφέ σε μια πόλη που δυσκολεύεσαι να προφέρεις το όνομά της και πιάνεις κουβέντα με κάποιον που ξέρει έναν δρόμο που εσύ δεν έχεις οδηγήσει ακόμη. Μπορεί να πιάσει βροχή πριν ξαναφύγεις. Στην Ουαλία συμβαίνει συχνά. Αυτό το liquid sunshine αφήνει τους λόφους να λάμπουν και σου δίνει μια θαυμάσια αφορμή να μείνεις λίγο ακόμη, ώσπου να περάσουν τα σύννεφα.

Το βράδυ, οι ώμοι σου κουβαλούν τα χιλιόμετρα και το μυαλό σου τις εικόνες. Θυμάσαι τη θαλπωρή ενός καφέ μετά από μια κρύα διαδρομή, τη μυρωδιά της βρεγμένης γης, εκείνη τη στροφή που πήρες ακριβώς όπως ήθελες. Η Ουαλία θα μείνει μαζί μου μέσα από αυτές τις μικρές στιγμές. Πολύ μετά που θα έχει κρυώσει ο κινητήρας, θα θέλω να επιστρέψω και να δω τι υπάρχει μετά την επόμενη στροφή...